De laatste keer dat ik ongewenst dronken was, is helaas nog niet zo lang geleden en de laatste keer teveel whisky drinken ook niet. Laat het nou toevallig dezelfde avond zijn. De avond begon zo mooi, maar werd op zijn zachts gezegd foeilelijk.
Mijn arme man moest mijn haren vasthouden terwijl ik de hele inhoud van mijn maag (een jausernplatte en een goulashsoep) zestien keer geleegd had. En al moet ik heel lang nadenken wanneer de vorige keer was, deze was sowieso iconisch. Een top vijfje. En ook de volgende dag was er een om nooit te vergeten en tot de conclusie te komen dat whisky nooit een goed idee is.
Deze iconische avond was in Oostenrijk in een even zo iconische berghut. Lutz, de Here hebbe zijn ziel, had de grootste whisky collectie van Oostenrijk. En dat boven op een berg in het mini dorpje Viehhofen. Je kon daar alleen naartoe skiën als er verse sneeuw lag, want de afdaling werd niet geprepareerd en de zon staat er altijd volop te branden dus dan is de sneeuw snel weg. Hij zat altijd op het terras met een fles whisky naast zich en een sigaar of sigaret. En als dan tegen elf uur het terras te vol werd, dan vertrok hij naar achter. Zijn Jamilla bestiert de toko, en niet onverdienstelijk. Zij krijgt zelf de meest levenloze ouwe man hier uit het lokale verzorgingstehuis Den Ooijman aan het dansen als het zou moeten.
Lutz is een paar jaar geleden overleden, en op deze bewuste avond begin maart leek het een goed idee om een (twee of drie) whisky op Lutz te drinken. Na de diverse consumpties die we op hadden, inclusief Hecherfeuer en andere foezel, kwamen die whisky’s hard aan. En toen de laatste niet-pensiongasten weg waren, kwamen daar de asbakken. Jeu, een sigaar roken. Nóg een beter idee! En had ik het daar nou bij gelaten, nee deze dame dacht na zeven jaar geen sigaret meer aangeraakt te hebben dat ik er wel een wilde roken…
Whisky is dus nooit een goed idee was ik gisteravond al weer vergeten, want na een avondje botanische gastronomie kon ik wel iets stevigs gebruiken!
Nee dat is natuurlijk heel erg flauw, want het was een hele bijzondere culinaire ervaring. Ik heb serieus goed gegeten en gedronken, ik heb me verbaasd en verwonderd en we sloten dus af met een koffie én een fantastische whisky (ik hou van peated).
En zoals ik eergisteren al schreef dat ik hoopte vlees/vis niet te missen, heb ik dat inderdaad niet gemist. En wat ik erg bijzonder vond is dat er ook geen enkele verwijzing was naar (de klassieke bereiding van) vlees of vis, als je BBQ saus niet meetelt. Dat is namelijk waar ik mij nog wel eens over verwonder: waarom de vegetarische slager, of faux meat of vegetarische speklap? Waarom iets vegetarisch namaken als je juist van het hele concept vlees af wilt? Maar goed, dat is een andere discussie en daar was hier dus geen sprake van. Stuk voor stuk originele gerechtjes met soms voor mij totaal onbekende ingrediënten en bereidingswijzen.
Ik heb onze alleraardigste en enorm goed onderlegde gastronoom sommelier het hemd van het lijf gevraagd. Ik vroeg me onder andere af of iedereen vegan of vegetarisch is? “Nee, zeker niet, ik eet zelfs alles, maar wel volgens het principe kop tot staart.”
En ondanks een aanzienlijk bier- en wijnkaart, met voornamelijk biodynamische, orange- en natuurwijnen uit zowel klassieke gebieden als de minder bekende (denk aan Jura, Sud-ouest en Savoie) besloot ik toch te gaan voor het wijn/bierarrangement. En al was het alcoholvrije botanische drankenarrangement lastig te weerstaan, het werd gek genoeg toch de alcoholhoudende variant.
Een echt hoogtepunt vond ik het kaasplateau van plantaardige kaas. Ik was echt van slag, want ik ben een echte kaasfreak! Ik zou me echt aan de A12 vastplakken als ik geen kaas meer mag eten. Het was qua structuur en smaak bijna niet van echt te onderscheiden. Ik kreeg daarbij een Lambic, en niet zomaar een. Cantillon Scarabée. Van de oplage van honderdzestig, gingen er zes flessen naar Nederland, naar de Nieuwe Winkel in Nijmegen. Het zijn er nu nog vijf.
Een aanrader? Ja, absoluut. Al is het alleen al om de avondvullende bijzondere culinaire ervaring. Is het voor iedereen weggelegd? Nee. Je moet echt je spaarpot kapot tikken, want prijzig is het. En terecht hoor, als je kijkt naar de prachtige ingrediënten (allemaal uit voedselbossen en uit de omgeving) en naar al het werk dat in zo’n gerechtje zit.
Hieronder wat kiekjes en een overzicht van de gerechten en alle ingrediënten! Ken jij je allemaal?
